Już odbił się, już płynie! Boską równowagą 

Rozpina się na drzewcu i wieje jak flagą, 

Dolata do poprzeczki i nagłym trzepotem 

Przerzuca się, jak gdyby był ptakiem i kotem. 



Zatrzymajcie go w locie, niech w górze zastygnie, 

Niech w tył odrzuci tyczkę, niepotrzebną dzwignię, 

Niech tak trwa, niech tak wisi, owinięty chmurą, 

Rozpylony w powietrzu, leciutki jak pióro. 



Nie opadnie na siłach, nie osłabnie w pędzie, 

Jeszcze wyżej się wzniesie nad wszystkie krawędzie. 

Odpowie nam z wysoka, odkrzyknie się echem, 

Że leci prosto w niebo, jest naszym oddechem.


Każdy dzień cię zabiera, każdy mi cię kradnie

I jest mi coraz puściej, coraz bardziej źle,

W skrytości serca ważę i przeliczam na dnie

To wszystko, co jest za mną, co przeciwko mnie.



I przyznaję się w głębi do wszelkich słabości,

Do wszystkich klęsk, nieudań i bolesnych strat - 

Tylko wyrzec nie mogę się owej miłości,

Która mi ciebie daje i zasłania świat.