Już odbił się, już płynie! Boską równowagą 

Rozpina się na drzewcu i wieje jak flagą, 

Dolata do poprzeczki i nagłym trzepotem 

Przerzuca się, jak gdyby był ptakiem i kotem. 



Zatrzymajcie go w locie, niech w górze zastygnie, 

Niech w tył odrzuci tyczkę, niepotrzebną dzwignię, 

Niech tak trwa, niech tak wisi, owinięty chmurą, 

Rozpylony w powietrzu, leciutki jak pióro. 



Nie opadnie na siłach, nie osłabnie w pędzie, 

Jeszcze wyżej się wzniesie nad wszystkie krawędzie. 

Odpowie nam z wysoka, odkrzyknie się echem, 

Że leci prosto w niebo, jest naszym oddechem.


O Boże, zbaw mnie ze Świętokrzyskiej, 

Ze środka miasta, z potopu kamieni, 

Z wilgoci murów słotnej i śliskiej, 

Z posuchy skwarów, z dusznej agonii, 

Z szarości życia i monotonii, 

Z gwałtu, pośpiechu, który nie zmieni 

Tego, do czegośmy przeznaczeni 

I który w uszach, jak popłoch, dzwoni. 



Zbaw mnie od wystaw z starymi książkami, 

Z markami, mapami i globusami, 

Od statystyk importu, eksportu, 

Od szkieletu z wykresem krążenia krwi - 

Ratuj nas żywcem zamurowanych, 

Na wiecznie to samo skazanych, 

W każdym oknie zapatrzonych, 

W każdej ulicy zgubionych, 

Szalonych i obłąkanych 

Od tylu dni. 



Pod czaszką dachów blaszaną 

Wysechł nam mózg i sypie się kurzem, 

Ciężko w kamieniach budzimy się rano, 

Udławieni, jak kneblem, każdym podwórzem, 

I nie ma już sił, by dzwignąć te mury, 

W piwnice się zaprzeć, oddychać kominem, 

Kręcić windami jak wiatrakami, jak młynem, 

Kołować, wirować tą panoramą 

I wiedząć codziennie o tem 

Od rana do nocy z powrotem 

Bez krzyku, bez słowa, bez skarg, 

Powtarzać to samo, to samo 

I tylko w upalny wieczór niedzieli 

Rykowiskiem napełniać na karuzeli 

Rozkołysany luna-park. 



Ratuj nas 

Z konwulsji zastygłych kamieni, 

Pozwól zdjąć z pleców mury, 

Wyjść z tej ulicy, co pali nam stopy 

Asfaltem wszystkich placów Europy, 

Pozwól wyzwolić, ocalić człowieka 

Z gorączki, z popłochu, z nieprzytomności. 

Niech stąd uchodzi, niech stąd ucieka, 

Niech wszystkich zwoła i wyprowadzi 

Bezludnym, pustym wieczorem 

Z miasta kamiennym tkniętego pomorem 

Na emigrację wolności. 



...I potem, gdy wróci zwykły przechodzień 

Tą samą drogą w wąwóz ulicy, 

Którą wlókł stopy kamienne co dzień, 

Potem wśród pustki, bezludzia i ciszy 

Zedrzyj przed nim znad miasta zasłony, 

Poświeć i olśnij go ostrym błyskiem - 

Niech wtedy stanie nagle zdumiony 

I niech w radości wielkiej i wszystkiej 

Zapach poczuję swobody słonej 

I niech zobaczy, - usłysz nas, Boże! - 

Morze, - morze, - morze - 

Na Świętokrzyskiej!