Ty jesteś taka ładna i twoje dziewczęce

Serce, jak bukiet, w słońcu kolorami płonie.

Podniosę cię do góry i wezmę na ręce,

A ty nad moją głową klaskać będziesz w dłonie.



Wyszukam ci przepiórcze gniazdo w polnej trawie,

Podkowę na gościńcu, miód w pszczelnej zamieci,

I będziemy dziś tacy, jak śmiech przy zabawie,

Dwoje w słonecznym szczęściu opalonych dzieci.




Budzę się w nocy, chłodny od lęku,

Płynę wysoko w balonie,

Widzę me życie w dole rozwiane

I rozwleczone jak puste ścierniska.



Widzę wyraźnie w nocy, w ciemności,

Pociąg zajeżdża dymiący,

Stacja się świeci, a na peronie

Chodzi mój ojciec i moja matka

Umarli.



Widzę w ciemności mieszkania warszawskie,

Mieszkania paryskie i miłość,

Wszystko jest drobne, białe, skostniałe,

Podobne do ziarnek ryżu.



Płynę balonem nad okolicą

Tak dobrze znaną,

Nad własnym śladem.

Liczę to wszystko, co przeminęło

I jeszcze przemija,

Aby obumrzeć.



Płynę balonem nad samym sobą

I widzę ciemność moją jak w świetle.

Pociąg się dymi na stacji.

Chłodny od lęku, zbudzony w nocy,

Przeliczam wszystko nieprzeliczone,

Ćwiczę się w śmierci.