Ty jesteś taka ładna i twoje dziewczęce

Serce, jak bukiet, w słońcu kolorami płonie.

Podniosę cię do góry i wezmę na ręce,

A ty nad moją głową klaskać będziesz w dłonie.



Wyszukam ci przepiórcze gniazdo w polnej trawie,

Podkowę na gościńcu, miód w pszczelnej zamieci,

I będziemy dziś tacy, jak śmiech przy zabawie,

Dwoje w słonecznym szczęściu opalonych dzieci.




Oto jest ziemia moja, oto niebo moje,

Oto dni, co minęły, i dni, które miną,

Z gwiazdami twoich imion pośród świata stoję,

Niosę je, jak me szczęście i jak niepokoje,

Imiona twe pachnące i słodkie, jak wino.



Oto jest wiedza wszystka, która mi wiadoma,

Cała prawda z mądrości dobyta wszelakiej,

Powoli ją do góry podnoszę rękom,

Tej ziemi, co zaległa mi świat nieruchoma,

Temu niebu, co w jasne rozbłysło się znaki.



Naprzeciw ciebie idę, święto zwiastowane,

Które mi płoniesz groźnie w przestrzeni milczącej,

Wszelkie szczęście mam w sercu otwarte, jak ranę,

Usta mi ją zadały, usta ukochane,

Otwierając w nim miłość, zakon wojujący.