Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,

I majowe w swej duszy nosisz poematy,

Radością zasadzone myśli w tobie kwitną

Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.



Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia

Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,

I krągły smiech, co z warg ci zęby wypłomienia,

Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.



Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,

Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,

Niech mi się przyśnia twoje, w białych sukniach wiosno,

Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.


Za czym ja krążę?

Za księżycem.

Czym on mnie wabi?

Drohobyczem.



Zachodzi chmurą,

Znów się zjawia.

Skąd taka łuna?

Z Borysławia.



Którędy nosi

Mnie wieczorem?

Spójrz ponad Stryjem

I Samborem.



Po co ta całą

Wasza zmowa.

Co z niej mi przyjdzie?

List ze Lwowa.



A ten, co dmie tu

Wiew skrzydlaty?

To młodość, miłość

I Karpaty.



Widzę, poznaję

Tamte strony

Kto mnie tam woła?

Ktoś zgubiony.



Po co mnie wzywa

Tak niewcześnie?

Byś wrócił tam, gdzie

Błądzisz we śnie



A poza snem tym

Co się chowa

Ach, ziemia, ziemia

Księżycowa.