Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,

I majowe w swej duszy nosisz poematy,

Radością zasadzone myśli w tobie kwitną

Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.



Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia

Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,

I krągły smiech, co z warg ci zęby wypłomienia,

Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.



Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,

Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,

Niech mi się przyśnia twoje, w białych sukniach wiosno,

Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.


Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.