Usta twoje się snują, usta twe się wodzą,

Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą,

Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają,

Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.



Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone,

Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone,

Od uśmiechu w kącikach do smaku języka -

Usta twoje całują i świat cały znika.


Posągi stoją w głębi czasu,

W przejrzystej wodzie głębinowej:

Twarze obmyte z rysów,

Oczy zjedzone solą,

Ramiona bez rąk,

Stopy na płask

I nawet fałdy szat

Spływają po nich

W poszarpanych plisach.



To są wyspy w morzach minionych,

W ciszy znieruchomienia,

W obojętnej przyrodzie:

Tędy szła miłość ludzka

I kuła w marmurach

Aleje swojego uśmiechu.



Kto i dla kogo - nie wie nikt,

Jest to ostatni przewodnik

Głębinowego bytu:

Bez twarzy, bez rąk i bez szat,

Sama nagość w kamieniu,

Sama nagość miłości

Nie zatraconej w czasie,

Nie roztopionej w przyrodzie,

Nie odebranej człowiekowi.