Usta twoje się snują, usta twe się wodzą,

Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą,

Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają,

Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.



Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone,

Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone,

Od uśmiechu w kącikach do smaku języka -

Usta twoje całują i świat cały znika.


Budzę się w nocy, chłodny od lęku,

Płynę wysoko w balonie,

Widzę me życie w dole rozwiane

I rozwleczone jak puste ścierniska.



Widzę wyraźnie w nocy, w ciemności,

Pociąg zajeżdża dymiący,

Stacja się świeci, a na peronie

Chodzi mój ojciec i moja matka

Umarli.



Widzę w ciemności mieszkania warszawskie,

Mieszkania paryskie i miłość,

Wszystko jest drobne, białe, skostniałe,

Podobne do ziarnek ryżu.



Płynę balonem nad okolicą

Tak dobrze znaną,

Nad własnym śladem.

Liczę to wszystko, co przeminęło

I jeszcze przemija,

Aby obumrzeć.



Płynę balonem nad samym sobą

I widzę ciemność moją jak w świetle.

Pociąg się dymi na stacji.

Chłodny od lęku, zbudzony w nocy,

Przeliczam wszystko nieprzeliczone,

Ćwiczę się w śmierci.