Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


Posągi stoją w głębi czasu,

W przejrzystej wodzie głębinowej:

Twarze obmyte z rysów,

Oczy zjedzone solą,

Ramiona bez rąk,

Stopy na płask

I nawet fałdy szat

Spływają po nich

W poszarpanych plisach.



To są wyspy w morzach minionych,

W ciszy znieruchomienia,

W obojętnej przyrodzie:

Tędy szła miłość ludzka

I kuła w marmurach

Aleje swojego uśmiechu.



Kto i dla kogo - nie wie nikt,

Jest to ostatni przewodnik

Głębinowego bytu:

Bez twarzy, bez rąk i bez szat,

Sama nagość w kamieniu,

Sama nagość miłości

Nie zatraconej w czasie,

Nie roztopionej w przyrodzie,

Nie odebranej człowiekowi.