Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


Budzę się w nocy, chłodny od lęku,

Płynę wysoko w balonie,

Widzę me życie w dole rozwiane

I rozwleczone jak puste ścierniska.



Widzę wyraźnie w nocy, w ciemności,

Pociąg zajeżdża dymiący,

Stacja się świeci, a na peronie

Chodzi mój ojciec i moja matka

Umarli.



Widzę w ciemności mieszkania warszawskie,

Mieszkania paryskie i miłość,

Wszystko jest drobne, białe, skostniałe,

Podobne do ziarnek ryżu.



Płynę balonem nad okolicą

Tak dobrze znaną,

Nad własnym śladem.

Liczę to wszystko, co przeminęło

I jeszcze przemija,

Aby obumrzeć.



Płynę balonem nad samym sobą

I widzę ciemność moją jak w świetle.

Pociąg się dymi na stacji.

Chłodny od lęku, zbudzony w nocy,

Przeliczam wszystko nieprzeliczone,

Ćwiczę się w śmierci.