Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


Zaczerwieniło się, pojesienniało

I zadziwiło się i odleciało

I tylko jedna popielata

Jaskółka szuka jeszcze lata

I tylko jedna ciemna róża

Wiednie o cały świat za duża

I tylko jeden słoneczniczy

Zegar pamiątki jeszcze liczy

I tylko oczy, gęste oczy,

Wzrok za szybami, w zapatrzeniu,

Wiatr powłoczyny drzewne troczy,

Na plocie gra jak na grzebieniu

I skrzypią z nim staruchy domy

I wrony lecą niska smuga

A wzrok wciąż milczy, nieruchomy,

Cos wypatruje i cos bada,

Stoi przy oknie długo, długo,

Od września aż do listopada.



Czemu on z liśćmi nie chce śniedzieć,

Za czym on bladzi, co chce wiedzieć?



Ze zadumało się, pojesienniało,

Nikogo nie zadziwiło

I odleciało?