Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


I znów jest tak ni w pięć, ni w dziewięć, 

Wszystko się plecie trzy po trzy. 

Świat jest, jak ja, dziś pomieszany 

Z niebem i obaj pijaniśmy. 



Od rana włóczę się po mieście, 

Ciepły wiatr wodzi mię za nos, 

Każdym oddechem błogosławię 

Mój niedorzeczny, głupi los. 



Dziewczęta mają osiemnaście 

Dzisiaj na mokrych wargach lat, 

Cieszę się nimi i młodnieję 

I wszystkim jestem brat i swat. 



Zda się, nie żyję - jestem żyty... 

I myślę chyba wciąż na wspak 

Niemądrej głowie, którą kiwam, 

Kiwam - i wszędzie mówię: tak. 



Bez żadnych ale, moi złoci, 

Jakim sposobem, po co, kto? 

Znamy się wszyscy osobiście 

I słońce świeci! Nie ma co! 



I tak najlepiej, najszczęśliwiej... 

Wielkie nic da największą treść: 

Kupimy sobie funt winogron 

I śmiejąc się będziemy jeść.