Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


Za czym ja krążę?

Za księżycem.

Czym on mnie wabi?

Drohobyczem.



Zachodzi chmurą,

Znów się zjawia.

Skąd taka łuna?

Z Borysławia.



Którędy nosi

Mnie wieczorem?

Spójrz ponad Stryjem

I Samborem.



Po co ta całą

Wasza zmowa.

Co z niej mi przyjdzie?

List ze Lwowa.



A ten, co dmie tu

Wiew skrzydlaty?

To młodość, miłość

I Karpaty.



Widzę, poznaję

Tamte strony

Kto mnie tam woła?

Ktoś zgubiony.



Po co mnie wzywa

Tak niewcześnie?

Byś wrócił tam, gdzie

Błądzisz we śnie



A poza snem tym

Co się chowa

Ach, ziemia, ziemia

Księżycowa.