Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


Wiosna tanagra

Tyle lat, tyle wieków

To samo powtarza:

Bez końca

Tańczy.



Nie widzi, nie wie,

Że wszystko się wykruszyło,

Wszystko się wyludniło,

Cały świat -

Jej wystarczy

Kwiat pomarańczy.



Nie wie nic,

Nikogo się nie boi,

Żadnej Kassandry

Ani stu innych wróżek:

Zapach jej zmysły pomieszał,

Rozum odebrał,

Kwiat ją urzekł.



Złotoróżowe owoce

Kołysze między kwiatami

Na jednym i tym samym drzewie:

Gdzie to wszystko się dzieje,

Na jakim jesteśmy świecie,

Co to za wielkie szczęście,

Które o sobie nic nie wie.