Maniak jasności,

Przepycham się w czarnym kamieniu,

W niskiej komorze,

Korytarzem który prowadzi,

Mówmy po męsku,

Nie wiadomo dokąd.



Jeśli co widzę

To lampy nad głową

Górników kopiących

Tak samo jak ja

Pod nieprzebitą ścianą

Za którą jest nowa ciemność,

Za którą jest nowe

Nie wiadomo co.



Chodzi o to

By nie dać się udusić

Niskim sufitom czarnego kamienia

Czy dokopiemy się do wyjścia,

Maniacy światła,

Czy też zasypie nas wybuch

I potłucze na gruz.


Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,

I majowe w swej duszy nosisz poematy,

Radością zasadzone myśli w tobie kwitną

Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.



Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia

Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,

I krągły smiech, co z warg ci zęby wypłomienia,

Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.



Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,

Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,

Niech mi się przyśnia twoje, w białych sukniach wiosno,

Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.