Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


To było w erze marek i atlasów,

Pierwszej radości i pierwszego żalu,

Kiedym w różowej mgle zamierzchłych czasów

Kochał się w tobie, biedny Hannibalu.



Gimnazjum stało w Syrii czy w Atenach,

A ja nocami, w smutnej twojej glorii,

Grywałem główne role w wszystkich scenach

Śpiącej pod głową powszechnej historii.



Te śmieszne lata, gdym indyjskie skalpy

Zdobywał w złotych preriach drohobyckich,

Tyś wziął i poprzez Hiszpanię i Alpy

Zaniósł w balladę trzech wojen punickich.



Ach, ile czaru miało twoje imię,

Dydo, królowo fenickiej fregaty!

W świętych wyprawach mściłem się na Rzymie

I źle pisałem łacińskie dyktaty.



Wklejony w notes, jak talizman walki,

Ślepy, bez źrenic portret Hazdrubala,

Dziś mi się jeszcze przez mgłę sinej kalki

Czasem wśród wspomnień pokazuje z dala.



Finał był smutny! Na pustej ruinie

Historia inne rozpoczęła czasy.

Epilog scen mych zgubił się w kurtynie

I rolę swoją skończyły atlasy.



Gimnazjum przeszło, prześniło się dawno,

Dziś nikt nie cieszy się z końca godziny,

Wojny punickie są bajką zabawną

I już na zawsze nie ma Kartaginy.