Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Budzę się w nocy, chłodny od lęku,

Płynę wysoko w balonie,

Widzę me życie w dole rozwiane

I rozwleczone jak puste ścierniska.



Widzę wyraźnie w nocy, w ciemności,

Pociąg zajeżdża dymiący,

Stacja się świeci, a na peronie

Chodzi mój ojciec i moja matka

Umarli.



Widzę w ciemności mieszkania warszawskie,

Mieszkania paryskie i miłość,

Wszystko jest drobne, białe, skostniałe,

Podobne do ziarnek ryżu.



Płynę balonem nad okolicą

Tak dobrze znaną,

Nad własnym śladem.

Liczę to wszystko, co przeminęło

I jeszcze przemija,

Aby obumrzeć.



Płynę balonem nad samym sobą

I widzę ciemność moją jak w świetle.

Pociąg się dymi na stacji.

Chłodny od lęku, zbudzony w nocy,

Przeliczam wszystko nieprzeliczone,

Ćwiczę się w śmierci.