Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Zaczerwieniło się, pojesienniało

I zadziwiło się i odleciało

I tylko jedna popielata

Jaskółka szuka jeszcze lata

I tylko jedna ciemna róża

Wiednie o cały świat za duża

I tylko jeden słoneczniczy

Zegar pamiątki jeszcze liczy

I tylko oczy, gęste oczy,

Wzrok za szybami, w zapatrzeniu,

Wiatr powłoczyny drzewne troczy,

Na plocie gra jak na grzebieniu

I skrzypią z nim staruchy domy

I wrony lecą niska smuga

A wzrok wciąż milczy, nieruchomy,

Cos wypatruje i cos bada,

Stoi przy oknie długo, długo,

Od września aż do listopada.



Czemu on z liśćmi nie chce śniedzieć,

Za czym on bladzi, co chce wiedzieć?



Ze zadumało się, pojesienniało,

Nikogo nie zadziwiło

I odleciało?