Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


I znów jest tak ni w pięć, ni w dziewięć, 

Wszystko się plecie trzy po trzy. 

Świat jest, jak ja, dziś pomieszany 

Z niebem i obaj pijaniśmy. 



Od rana włóczę się po mieście, 

Ciepły wiatr wodzi mię za nos, 

Każdym oddechem błogosławię 

Mój niedorzeczny, głupi los. 



Dziewczęta mają osiemnaście 

Dzisiaj na mokrych wargach lat, 

Cieszę się nimi i młodnieję 

I wszystkim jestem brat i swat. 



Zda się, nie żyję - jestem żyty... 

I myślę chyba wciąż na wspak 

Niemądrej głowie, którą kiwam, 

Kiwam - i wszędzie mówię: tak. 



Bez żadnych ale, moi złoci, 

Jakim sposobem, po co, kto? 

Znamy się wszyscy osobiście 

I słońce świeci! Nie ma co! 



I tak najlepiej, najszczęśliwiej... 

Wielkie nic da największą treść: 

Kupimy sobie funt winogron 

I śmiejąc się będziemy jeść.