Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Za czym ja krążę?

Za księżycem.

Czym on mnie wabi?

Drohobyczem.



Zachodzi chmurą,

Znów się zjawia.

Skąd taka łuna?

Z Borysławia.



Którędy nosi

Mnie wieczorem?

Spójrz ponad Stryjem

I Samborem.



Po co ta całą

Wasza zmowa.

Co z niej mi przyjdzie?

List ze Lwowa.



A ten, co dmie tu

Wiew skrzydlaty?

To młodość, miłość

I Karpaty.



Widzę, poznaję

Tamte strony

Kto mnie tam woła?

Ktoś zgubiony.



Po co mnie wzywa

Tak niewcześnie?

Byś wrócił tam, gdzie

Błądzisz we śnie



A poza snem tym

Co się chowa

Ach, ziemia, ziemia

Księżycowa.