Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Oto jest ziemia moja, oto niebo moje,

Oto dni, co minęły, i dni, które miną,

Z gwiazdami twoich imion pośród świata stoję,

Niosę je, jak me szczęście i jak niepokoje,

Imiona twe pachnące i słodkie, jak wino.



Oto jest wiedza wszystka, która mi wiadoma,

Cała prawda z mądrości dobyta wszelakiej,

Powoli ją do góry podnoszę rękom,

Tej ziemi, co zaległa mi świat nieruchoma,

Temu niebu, co w jasne rozbłysło się znaki.



Naprzeciw ciebie idę, święto zwiastowane,

Które mi płoniesz groźnie w przestrzeni milczącej,

Wszelkie szczęście mam w sercu otwarte, jak ranę,

Usta mi ją zadały, usta ukochane,

Otwierając w nim miłość, zakon wojujący.