Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Oskarżajcie nas wszystkich, nie tylko szesnastu, 

Sądźcie poległych w grobie, to też winowajcy, 

Sądźcie szkielet, co z wojny pozostał się miastu, 

Gdy wyście jeszcze z djabłem kumali się, zdrajcy.



Oskarżcie także wolność, nieznane wam słowo, 

Ten odwieczny zabobon, co zawsze nas dzieli, 

Cały kraj polski weźcie, zamknijcie go w celi

I wprowadźcie pod sztykiem na salę sądową.



I choć wyrok spiszecie w ciemnicach swych na dnie 

By w kremlińskiej go potem ujawnić asyście, 

Jeszcze ten, kto jest wolny, bez trudu odgadnie, 

Że zbrodniarzem w tej sali nie my, ale wyście.



My przyjmiemy wasz werdykt. Nie zdoła was zawieść 

Polska pamięć i długie pokoleń wspomnienia,

Bo cokolwiek się stanie, jak świat się pozmienia, 

Niezmienna wasza przemoc i gwałt i nienawiść.



Lecz kto wolny, a myśli, że z oczu odpędzi 

Upiora waszych jaskiń, bagienny wasz opar, 

Błądzi, bo moskiewskiego świat uląkł się sędzi, 

Wolnych w walce opuścił, ciemiężcę ich poparł.



I osądził się hańbą i skazał na siebie, 

Uciekłszy od rozumu, szaleńczy trybunał,

I z djabłem się na polskich mogiłach pokumał 

I potępiony będzie na ziemi i niebie.