Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Za dywizję wołyńską, nie kwiaty i wianki -

Szubienica w Lublinie. Ojczyste Majdanki.

Za sygnał na północy, bój pod Nowogródkiem -

Długi urlop w więzieniu. Długi i ze skutkiem.

Za bój o naszą Rossę, Ostrą Bramę, Wilno - 

Sucha gałąź lub zsyłka na rozpacz bezsilną.

Za dnie i noce śmierci, za lata udręki -

Taniec w kółko: raz w oczy a drugi raz w szczęki.

Za wsie spalone, bitwy, gdzie chłopska szła czeladź -

List gończy, tropicielski: dopaść i rozstrzelać!

Za mosty wysadzone z ręki robotniczej -

Węszyć gdzie kto się ukrył, psy spuścić ze smyczy.

Za wyroki na katów, za celny strzał Krysta -

Jeden wyrok: do tiurmy. Dla wszystkich. Do czysta!.

Za Warszawę, Warszawę, powstańcze zachcianki -

Specjalny odział śledczy: "przyłożyć do ścianki".