Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Zasnuwasz mię, zawlekasz, jak obłok wysoki,

Cały światłem objęty i pełen pogody,

Odbijam cię, jak woda odbija obłoki:

Powtarzam w sobie każdy szczegół twej urody.



I zatapiam się w tobie, najdroższy widoku,

Rozprowadzam cię wkoło, roztaczam i mnożę,

l poprzez pamięć czuję cię na każdym kroku.

I poprzez myśli czuję cię o każdej porze.



I nie ma więcej szczęścia, niż w tym podobłoczu,

Gdy wodzę się za tobą podróżą skrzydlatą:

Wtedy w niewysłowionym spojrzeniu twych oczu

Dojrzewam, promieniuję i świecę, jak lato.