Wiosenny wiatr mię bzami owiał,

Trąciłaś ogród lekkim ruchem,

Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał

I stał się kolorowym puchem.



Zmierzch ci jak pająk na sukienkach

Koronki w dzwonki wyhaftował,

Jak pióro senne po mych rękach,

Po twarzy twój przepływa owal.



W latarniach ulic drżą motyle,

Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;

Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,

Rozwiewasz mi się w bzach, jak we śnie.


Już odbił się, już płynie! Boską równowagą 

Rozpina się na drzewcu i wieje jak flagą, 

Dolata do poprzeczki i nagłym trzepotem 

Przerzuca się, jak gdyby był ptakiem i kotem. 



Zatrzymajcie go w locie, niech w górze zastygnie, 

Niech w tył odrzuci tyczkę, niepotrzebną dzwignię, 

Niech tak trwa, niech tak wisi, owinięty chmurą, 

Rozpylony w powietrzu, leciutki jak pióro. 



Nie opadnie na siłach, nie osłabnie w pędzie, 

Jeszcze wyżej się wzniesie nad wszystkie krawędzie. 

Odpowie nam z wysoka, odkrzyknie się echem, 

Że leci prosto w niebo, jest naszym oddechem.