Wszystko wam oddam tylko nie te trawy 

Łąk pokoszonych i cień pod modrzewiem. 

Szuwarem pachną zamulone stawy 

I coś gadają. Co takiego? Nie wiem. 

Cały dzień chodzę, przysiadam w tym cieniu 

I to, co widzę, powtarzam bez związku: 

Piasek, zielone kamyki w strumieniu, 

Łąki i stawy - i znów od początku. 



Dopiero nocą, gdy idziemy skrajem 

Rzęs ponadwodnych w blady księżyc z wosku 

Zgaduję nagle, że idę mym krajem 

I trawy pachną i więdną po polsku.


I znów jest tak ni w pięć, ni w dziewięć, 

Wszystko się plecie trzy po trzy. 

Świat jest, jak ja, dziś pomieszany 

Z niebem i obaj pijaniśmy. 



Od rana włóczę się po mieście, 

Ciepły wiatr wodzi mię za nos, 

Każdym oddechem błogosławię 

Mój niedorzeczny, głupi los. 



Dziewczęta mają osiemnaście 

Dzisiaj na mokrych wargach lat, 

Cieszę się nimi i młodnieję 

I wszystkim jestem brat i swat. 



Zda się, nie żyję - jestem żyty... 

I myślę chyba wciąż na wspak 

Niemądrej głowie, którą kiwam, 

Kiwam - i wszędzie mówię: tak. 



Bez żadnych ale, moi złoci, 

Jakim sposobem, po co, kto? 

Znamy się wszyscy osobiście 

I słońce świeci! Nie ma co! 



I tak najlepiej, najszczęśliwiej... 

Wielkie nic da największą treść: 

Kupimy sobie funt winogron 

I śmiejąc się będziemy jeść.