Wszystko wam oddam tylko nie te trawy 

Łąk pokoszonych i cień pod modrzewiem. 

Szuwarem pachną zamulone stawy 

I coś gadają. Co takiego? Nie wiem. 

Cały dzień chodzę, przysiadam w tym cieniu 

I to, co widzę, powtarzam bez związku: 

Piasek, zielone kamyki w strumieniu, 

Łąki i stawy - i znów od początku. 



Dopiero nocą, gdy idziemy skrajem 

Rzęs ponadwodnych w blady księżyc z wosku 

Zgaduję nagle, że idę mym krajem 

I trawy pachną i więdną po polsku.


Oto jest ziemia moja, oto niebo moje,

Oto dni, co minęły, i dni, które miną,

Z gwiazdami twoich imion pośród świata stoję,

Niosę je, jak me szczęście i jak niepokoje,

Imiona twe pachnące i słodkie, jak wino.



Oto jest wiedza wszystka, która mi wiadoma,

Cała prawda z mądrości dobyta wszelakiej,

Powoli ją do góry podnoszę rękom,

Tej ziemi, co zaległa mi świat nieruchoma,

Temu niebu, co w jasne rozbłysło się znaki.



Naprzeciw ciebie idę, święto zwiastowane,

Które mi płoniesz groźnie w przestrzeni milczącej,

Wszelkie szczęście mam w sercu otwarte, jak ranę,

Usta mi ją zadały, usta ukochane,

Otwierając w nim miłość, zakon wojujący.