Wszystko wam oddam tylko nie te trawy 

Łąk pokoszonych i cień pod modrzewiem. 

Szuwarem pachną zamulone stawy 

I coś gadają. Co takiego? Nie wiem. 

Cały dzień chodzę, przysiadam w tym cieniu 

I to, co widzę, powtarzam bez związku: 

Piasek, zielone kamyki w strumieniu, 

Łąki i stawy - i znów od początku. 



Dopiero nocą, gdy idziemy skrajem 

Rzęs ponadwodnych w blady księżyc z wosku 

Zgaduję nagle, że idę mym krajem 

I trawy pachną i więdną po polsku.


Podściel twe pyszne, świetne ciało,

Nienapatrzone, niepojęte,

Pod naszą rozkosz oszalałą,

Misterie, cuda, orgie święte.



Upij się sobą, mną i zamień

Nas w sploty, kurcze, krzyk, płomienie,

Aż w spazmach stoczym się, jak kamień,

Cudowną furią w zatracenie.



Huk krwi i zamęt, w oczach plamy,

Palą się ręce, głowa, nogi!

Gdzieś ponad światem przelatamy

W dymiących splotach ludzkie bogi.



W każdym zakątku ciała, nerwie

Oślepiająca biel twej skóry!

Nas żaden piorun nie rozerwie,

Orkan, błyskanie, szał wichury!



Tężejem, giniem! Rozkosz męka!

Wir! Mnie się dłońmi chwyć obiema!

Przebóg! Wir niesie! Ziemia pęka!

Cud! Tchu brak w piersiach! Śmierć... Nas nie ma.