Wszystko wam oddam tylko nie te trawy 

Łąk pokoszonych i cień pod modrzewiem. 

Szuwarem pachną zamulone stawy 

I coś gadają. Co takiego? Nie wiem. 

Cały dzień chodzę, przysiadam w tym cieniu 

I to, co widzę, powtarzam bez związku: 

Piasek, zielone kamyki w strumieniu, 

Łąki i stawy - i znów od początku. 



Dopiero nocą, gdy idziemy skrajem 

Rzęs ponadwodnych w blady księżyc z wosku 

Zgaduję nagle, że idę mym krajem 

I trawy pachną i więdną po polsku.


Już odbił się, już płynie! Boską równowagą 

Rozpina się na drzewcu i wieje jak flagą, 

Dolata do poprzeczki i nagłym trzepotem 

Przerzuca się, jak gdyby był ptakiem i kotem. 



Zatrzymajcie go w locie, niech w górze zastygnie, 

Niech w tył odrzuci tyczkę, niepotrzebną dzwignię, 

Niech tak trwa, niech tak wisi, owinięty chmurą, 

Rozpylony w powietrzu, leciutki jak pióro. 



Nie opadnie na siłach, nie osłabnie w pędzie, 

Jeszcze wyżej się wzniesie nad wszystkie krawędzie. 

Odpowie nam z wysoka, odkrzyknie się echem, 

Że leci prosto w niebo, jest naszym oddechem.