Wszystko wam oddam tylko nie te trawy 

Łąk pokoszonych i cień pod modrzewiem. 

Szuwarem pachną zamulone stawy 

I coś gadają. Co takiego? Nie wiem. 

Cały dzień chodzę, przysiadam w tym cieniu 

I to, co widzę, powtarzam bez związku: 

Piasek, zielone kamyki w strumieniu, 

Łąki i stawy - i znów od początku. 



Dopiero nocą, gdy idziemy skrajem 

Rzęs ponadwodnych w blady księżyc z wosku 

Zgaduję nagle, że idę mym krajem 

I trawy pachną i więdną po polsku.


Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,

I majowe w swej duszy nosisz poematy,

Radością zasadzone myśli w tobie kwitną

Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.



Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia

Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,

I krągły smiech, co z warg ci zęby wypłomienia,

Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.



Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,

Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,

Niech mi się przyśnia twoje, w białych sukniach wiosno,

Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.