Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną,

Na klombach mych myśli sadzone za młodu,

Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną

I które mi świeci bez trosk i zachodu.



Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety

Rozdaję wokoło i jestem radosną

Wichurą zachwytu i szczęścia poety,

Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną.


Posągi stoją w głębi czasu,

W przejrzystej wodzie głębinowej:

Twarze obmyte z rysów,

Oczy zjedzone solą,

Ramiona bez rąk,

Stopy na płask

I nawet fałdy szat

Spływają po nich

W poszarpanych plisach.



To są wyspy w morzach minionych,

W ciszy znieruchomienia,

W obojętnej przyrodzie:

Tędy szła miłość ludzka

I kuła w marmurach

Aleje swojego uśmiechu.



Kto i dla kogo - nie wie nikt,

Jest to ostatni przewodnik

Głębinowego bytu:

Bez twarzy, bez rąk i bez szat,

Sama nagość w kamieniu,

Sama nagość miłości

Nie zatraconej w czasie,

Nie roztopionej w przyrodzie,

Nie odebranej człowiekowi.