Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną,

Na klombach mych myśli sadzone za młodu,

Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną

I które mi świeci bez trosk i zachodu.



Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety

Rozdaję wokoło i jestem radosną

Wichurą zachwytu i szczęścia poety,

Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną.


Podściel twe pyszne, świetne ciało,

Nienapatrzone, niepojęte,

Pod naszą rozkosz oszalałą,

Misterie, cuda, orgie święte.



Upij się sobą, mną i zamień

Nas w sploty, kurcze, krzyk, płomienie,

Aż w spazmach stoczym się, jak kamień,

Cudowną furią w zatracenie.



Huk krwi i zamęt, w oczach plamy,

Palą się ręce, głowa, nogi!

Gdzieś ponad światem przelatamy

W dymiących splotach ludzkie bogi.



W każdym zakątku ciała, nerwie

Oślepiająca biel twej skóry!

Nas żaden piorun nie rozerwie,

Orkan, błyskanie, szał wichury!



Tężejem, giniem! Rozkosz męka!

Wir! Mnie się dłońmi chwyć obiema!

Przebóg! Wir niesie! Ziemia pęka!

Cud! Tchu brak w piersiach! Śmierć... Nas nie ma.